• facebook
  • instagram
  • twitter
De verhalen van Bus 8

De verhalen van Bus 8

Woensdagochtend is normaal gesproken niet mijn favoriete ochtend. De wekker gaat te vroeg, ik heb twee colleges die elkaar overlappen en die ook nog eens op een andere locatie in de stad gegeven worden. Om van de binnenstad naar Utrecht University te komen, heb ik Bus 8 nodig. Bus 8 stopt ongeveer drie keer per straat, waardoor je lopend bijna sneller bent dan met de bus, en heeft altijd vertraging als ik hem nodig heb.

Klinkt niet echt ideaal toch? Maar stiekem realiseerde ik me vanochtend dat Bus 8 eigenlijk best leuk is. Leuker dan een propvolle Bus 12 die tussen Utrecht Centraal en de Uithof heen en weer pendelt. Waarom, vraag je je af? Nou, omdat er in die bus altijd iets te beleven valt.

‘Mam, mag ik nu dan op het stopknopje drukken?’ vraagt een jochie van een jaar of tien ongeduldig aan zijn moeder. Die schudt lachend haar hoofd. ‘Nog twee haltes, dan moeten we er pas uit.’

‘Ooh, dan moeten we eruit bij halte…’, hij tuurt ingespannen naar het kleine digitale schermpje, ‘Maliebaan!’ Zijn moeder antwoordt bevestigend en ik vang op dat ze naar het Spoorwegmuseum gaan. Een vrouw die tegenover moeder en zoon zit, mengt zich in het gesprek. Of de jongen vakantie heeft? Ja? Ze begint een verhaal over haar man die in Alkmaar werkt en dat ze daar ook nu pas vakantie hebben. Eindelijk mag het jongetje dan op het rode stopknopje drukken, en even verlang ik terug naar de tijd dat je nog blij werd van zulke kleine dingetjes.

“Even verlang ik terug naar de tijd dat je nog blij werd van zulke kleine dingetjes”

Als ze uitgestapt zijn, zie ik twee stoelen verderop een oude mevrouw krampachtig omgedraaid zitten op haar stoel. Haar handtas houdt ze stevig vastgeklemd op schoot en ze lijkt heel ingespannen naar buiten te kijken. Ik probeer erachter te komen waar ze naar kijkt en vang daarbij haar blik.

‘Ze staan ervoor, nu kan ik het niet goed meer zien,’ verklaart ze haar ingespannen blik. Ze wijst met een bibberige vinger naar een man die in het gangpad staat, waardoor de voorruit van de bus niet meer te zien is.
‘Bij welke halte moet u zijn mevrouw? Dan kijk ik met u mee,’ bied ik aan.
‘Bij de school. Maar ze zijn aan het werk, dus de bushalte is op een andere plek. Daarom ben ik nu zo zenuwachtig.’
Ik ken dit deel van Utrecht niet zo goed dat ik weet waar een school zit, maar de vrouw weet de naam van de halte waar ze moet uitstappen niet. En dus speuren we vanuit de bus samen de hele omgeving af, op zoek naar een school. Na drie haltes is het gelukkig raak. Ik haal opgelucht adem als we iets van een school zien opdoemen en volgens de vrouw is het de goede school. Ik help haar met uitchecken en uitstappen en hoop dat ze veilig op haar eindbestemming aankomt.

“Vanuit de bus speuren we samen de hele omgeving af, op zoek naar een school”

Twee haltes later zie ik een andere vrouw hetzelfde doen als ik een paar minuten geleden. Ze helpt een ouder echtpaar met uitchecken en uitstappen. Ik glimlach als ze dezelfde zin drie keer moet herhalen, omdat beide ouderen niet zo goed meer horen. Als ze veilig zijn uitgestapt, draait de vrouw zich lachend naar mij om: ‘we zijn er maar druk mee, hè?’

Waar de busrit normaal best lang duurt, voelde het nu veel korter: voordat ik het doorhad moest ook ik uitstappen. En omdat Bus 8 ook deze keer vertraging had, kwam ik helaas niet op tijd bij college. Maar ach, ik heb tenminste een gezellige busrit gehad én de hele rit niet op m’n telefoon gekeken. Dat is iets wat niet zo vaak voorkomt, maar wel voor herhaling vatbaar is. In Bus 8 dan.

Bron afbeelding

1 reactie

  1. joanne dijkman · 15 maart 2016 Reply

    super leuk lisanne !!!

Geef een reactie