• facebook
  • instagram
  • twitter
Vader-dochteruitje: Een uitzending Pauw bijwonen

Vader-dochteruitje: Een uitzending Pauw bijwonen

Mijn vader en ik gingen afgelopen donderdagavond samen naar Amsterdam, voor een uitzending van de televisietalkshow Pauw. Mijn vader is communicatieadviseur, ik een journaliste/communicatieadviseur in opleiding. Wat is er dan een beter vader-dochteruitje dan een uitzending van Pauw bijwonen?

‘Jeetje, dit hadden we echt nooit gevonden als we niet met andere mensen konden meelopen,’ verzucht ik als we over een donker, leeg terrein langzaam de lichtjes van de Westergasfabriek tegemoet lopen. Het lijkt een verlaten terrein, maar hoe verder we komen, hoe meer mensen en lichtjes we zien. Het ziet er wel gezellig uit, al die gebouwen naast elkaar die verbonden worden door lampjes en terrasjes. Bijna achteraan moeten wij zijn, bij de studio van Pauw.

Wanneer we een half uur van tevoren de studio binnen lopen, verbazen we ons over de grootte ervan. Het is veel kleiner en knusser dan het op televisie overkomt! We worden naar twee zachte, ruime stoelen gedirigeerd, pal naast dé tafel waar hét allemaal gebeurt. Ik tel acht verschillende camera’s, die allemaal een verschillend deel van de studio in beeld kunnen brengen. Op een scherm is te zien over hoeveel minuten het programma live gaat.

“We worden naar twee zachte, ruime stoelen gedirigeerd, pal naast dé tafel waar hét allemaal gebeurt”

De opnameleider houdt een introductiepraatje waarin de belangrijkste boodschap vooral is dat je je telefoon moet uitzetten: ‘Deze studio is zo gemaakt dat iedereen, maar dan ook iedereen in beeld komt.’ Gelach. ‘Ja, ook jij daar achterin. En dan gaan al jullie vrienden en familieleden appjes sturen als ze je in beeld zien en verschijn je vervolgens in beeld terwijl je naar je telefoon zit te staren. En dat willen we natuurlijk niet.’ Ik ben jaloers op de ontspannen, vrije manier waarop de opnameleider alles regelt en voorbereidt, hij lijkt totaal geen last te hebben van stress of spanning.

Vervolgens komen de tafelgasten langzaam binnendruppelen en zo komt het moment waar we op gewacht hebben steeds dichterbij. Wanneer iedereen aan tafel geïnstalleerd is, begint Jeroen Pauw bij wijze van introductie een praatje met zijn tafelgasten én het publiek. De sfeer is ontspannen: er worden grapjes gemaakt, de barman schenkt sommige tafelgasten nog wat bij, de opnameleider zet één van de gasten net iets anders op zijn stoel en de laatste grime wordt bijgewerkt. Ondertussen tikt de tijd op het klokje echter flink door en zijn er ongemerkt nog maar tweeënhalve minuut over voordat we live gaan. Ik stoot mijn vader aan. ‘Moet je kijken, over twee minuten gaan we live en ze zitten nog te kletsen alsof ze alle tijd van de wereld hebben.’
‘Tja, maar dit is hun werk. Jeroen doet dit iedere avond.’

“De sfeer is ontspannen: er worden grapjes gemaakt, de barman schenkt sommige tafelgasten nog wat bij, de opnameleider zet één van de gasten net iets anders op zijn stoel en de laatste grime wordt bijgewerkt”

Vijf seconden voordat we live gaan naar de vooraankondiging, zit Jeroen nog te praten met zijn tafelgasten. Hij steekt een hand in de lucht om het publiek tot stilte te manen. ‘Oké jongens, ik doe even de vooraankondiging.’ En hup, dat is wat hij doet. Daarna gaat hij weer verder waar hij gebleven is met zijn gesprek, totdat we vijf minuten later definitief live gaan voor de volledige uitzending.

Ik vind het fijn om te merken dat Jeroen zich hetzelfde gedraagt, ongeacht of de camera’s aan of uit staan. De uitzending is erg interessant en bevat diverse gespreksonderwerpen, die variëren van luchtig en grappig naar serieus en met emotie. In de studio krijgen we alles van dichtbij mee en voel ik me dan ook meer betrokken dan wanneer ik thuis voor de televisie kijk.

Enthousiast en vol met verhalen komen we terug, maar wat is de reactie van de thuisblijvers:
‘Waren jullie er wel? Want we hebben jullie helemaal niet gezien! Waar zaten jullie dan?’
We barsten in lachen uit, want voor ons gevoel waren we de volle vijftig minuten met onze grote snufferds in beeld. Niet dus.

Na een heuse terugkijkinspectie blijkt dat mijn vader welgeteld één seconde in beeld geweest is, van mij is niet meer dan de mouw van m’n vest te zien. De opnameleider heeft blijkbaar dus toch geen gelijk gehad. Of zou hij het expres gezegd hebben? Gelukkig waren we daar niet voor ons eigen moment of fame, maar het is wel een prima excuus om nog een keer te gaan (niet dat we een excuus nodig hebben). Dus pap, wanneer heb je tijd?

2 reacties

  1. Marianne · 18 april 2016 Reply

    Ha ha, wat grappig. Ook ik zat aan de buis gekluisterd. Heb minder van het programma meegekregen dan normaal in de zoektocht naar zwager en nicht….;-)

  2. Arno Zwaneveld · 19 april 2016 Reply

    Misschien had ik een te glimmende schedel en hebben ze ons daarom op de enige plek buiten beeld gezet… Was wel een prachtige plek!

Geef een reactie